Monthly Archives : Σεπτεμβρίου 2017

Όπως λέει και ο αγαπημένος Κωνσταντίνος Βήτα “Γιατί είναι Σάββατο βράδυ, Σάββατο βράδυ, Σάββατο βράδυ…”

Σήμερα, μαζί με πολλούς μεγάλους ήρωες, είμαι κι εγώ ένας μικρός. Αποστολή εξετελέσθη λοιπόν και αυτήν την Παρασκευή: 660χλμ οδήγηση σε 7 ώρες, με 4 ώρες ύπνο και 3 ώρες τρέξιμο.
Όμως είναι Παρασκευή και όλα καλά!!!

Μόλις συνειδητοποίησα ότι πάλι δεν έχω ομπρέλα. Και κάθε χρόνο τα ίδια. Ή που χαλάνε ή που μπαίνουν σε κάποια άλλη διάσταση και εξαφανίζονται. Μυστήριο πράγμα…
Γαμώτο, πάω να αγοράσω άλλη μία.

Είναι τώρα αρκετός καιρός που σηκώνω μεγάλο φορτίο. Μόλις κατάφερα να το σταθεροποιήσω και να το σηκώσω λίγο πιο ψηλά. Ευτυχώς, με βοηθάνε οι δικοί μου. Λίγο ακόμα μου μένει και θα καταφέρω να το σπρώξω ακόμα παραπάνω. Όχι ότι δεν θα με γειώσει, μόλις βαρύνει πάλι… Σταματάει ποτέ ο αγώνας;

Το “Everydayness” σήμερα έκλεισε 2 μήνες!

Οι άνθρωποι έρχονται στη ζωή μας για κάποιο λόγο. Ο Ράλφ ήρθε σήμερα σε μένα, με τα μαγικά του χέρια και τα λαμπερά του μάτια και μου έμαθε αυτό: Να έχω το νου μου, να μην λείπω ενώ είμαι παρούσα στο ίδιο μου το “πλοίο”, κάπου – κάποτε να συναντήσω τον εαυτό μου, να αποδεκτώ την αθανασία και πάνω από όλα να μην γίνω ποτέ ένας silly Hollander.

Σήμερα είναι γκρι. Μ’ αρέσει όμως, γιατί είναι η πρώτη από τις πολλές γκρι μέρες που έχουμε εδώ, σε αυτήν τη γωνιά του κάμπου. Οπότε η διάθεσή μας δεν ξεθώριασε ακόμη.

Όλοι κάποιοι φορές θέλουμε να πατήσουμε το pause. Μα, αν δεν ήταν απαραίτητο, δεν θα υπήρχε αυτό το κουμπί. Να παγώσουμε την εικόνα και μέχρι να γυρίσουμε να μην έχει προχωρήσει η σκηνή, να μην χάσουμε το τραγούδι, την εξέλιξη. Αλλά, λίγο, έτσι… μισό λεπτό…. επιστρέφω….               έ ε ε ε ε ρ χ ο μ α ι…..           σ  ε      λ     ί      γ      ο     – ο           ο                  ο

Είναι κάποιες καταστάσεις που ανά 10 δευτερόλεπτα αλλάζουν. Οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές, το σασπένς μεγάλο ακόμα κι αν ξέρεις ότι θα υπάρξει χάπι εντ. Θα υπάρξει όμως; Ή ο σκηνοθέτης θα αλλάξει γνώμη για να κάνει την ανατροπή; Κλισεδάκι, αλλά η ζωή είναι σαν ταινία. Και δεν ξέρουμε ποτέ τι θα γίνει στον επόμενο τόνο.

Σήμερα στη δουλειά ήμουν κάπως… περίεργα. “Κατάλαβα…” μου λέει ο φίλος, συνεργάτης, αδερφός Θανάσης που με ξέρει απ’ έξω κι ανακατωτά. Ανοίγει youtube, πατάει play και μου λέει: “Μωρε, θα βάλω λίγο Depeche Mode γιατί σε βλέπω σε Depressed Mode”. Χα χα χα χα! Τον αγαπώ αυτόν τον άνθρωπο!

Επέτειος είναι τότε που κοιταχτήκαμε. Αλλά δεν θυμάμαι ακριβώς πότε ήταν η δική μας πρώτη μέρα, μάλλον από πάντα… Το ξέρω ότι εσύ θυμάσαι τα πάντα, εγώ είμαι το χρυσόψαρο σ’αυτήν εδώ τη σχέση. Πάντως η μέρα που γιορτάσαμε με φίλους κι αγαπημένους ενώπιον παπά ήταν πριν 9 ακριβώς χρόνια. Όποτε το σκεφτόμαστε κοιταζόμαστε σαν να μας φαίνεται περίεργο. 9 χρόνια; Με τίποτα! Άντε 2-3. Ωραία δεν είναι που μας φαίνεται τόσο λίγο; Ή μήπως φταίει που εγώ είμαι χρυσόψαρο;

Nothing to say, the picture says it all.

Η τρίτη ηλικία είναι ένας άλλος πλανήτης, ειδικά γι’αυτόν που νιώθει νέος στην καρδιά.

Είδα μία μέδουσα σήμερα στην θάλασσα. Δεν ήταν μία απλή τσούχτρα, αλλά μία μεγάλη μέδουσα.
Περίεργα πλάσματα κι αυτές… Αλλά δεν λες, πάλι καλά που είδα και θάλασσα μήνα Σεπτέμβριο, μέρα Δευτέρα, με καύσωνα!

Την Αθήνα την αγαπώ, μάλλον επειδή την έχω στο μυαλό μου σαν παλιά ελληνική ταινία.
Στις βόλτες μου πλεόν στην Αθήνα, ψάχνω να βρω τι έχει μείνει από αυτό.
Είναι μεγάλη πόλη, όλο και κάτι βρίσκεις που έχει ξεμείνει.

Σημ.: Ναι, το σημερινο Everydayness μπορεί να θεωρηθεί και πολιτική τοποθέτηση.

Μικροί-μεγάλοι χτυπάμε και βγάζουμε καρούμπαλα, για 2 μόνο λόγους. Είτε από δικό μας φταίξιμο, είτε από κάποιου άλλου.
Η θεραπεία στο καρούμπαλο είναι ο πάγος, και στο φταίξιμο, η αλλαγή.
Και για να μην ξεχνιόμαστε, το Everydayness είναι το γραφιστικό μας ημερολόγιο.

Είναι κάποιες μέρες που ξεκινάνε τέλεια και μετά, εντελώς ξαφνικά και τραγικά κινηματογραφικά όλα μπερδεύονται. Στο γραφείο έχω ένα βιβλίο με καλές και κακές νεράιδες και ξωτικά. Σήμερα νομίζω με επισκέφθηκε το ξωτικό που τα μπερδεύει όλα. Πρέπει να βρω το όνομά του.

Θεός σχωρέστα κι αυτά… Πέθαναν για εμάς, είναι για τους πολύ λίγους, πλέον. Αμήν.

Υπάρχουν άνθρωποι που είναι σαν τα δέντρα. Σταθεροί, ριζωμένοι -δεδομένοι θα έλεγα-, δοτικοί. Τα δέντρα ζουν έξω και υπομένουν όλες τις συνθήκες σε όλες τις εποχές. Θα έλεγε κανείς (από μια άλλη οπτική γωνία) ότι επέλεξαν να αυτο-τιμωρούνται. Μα, έτσι είναι η φύση τους.
Έχω ένα δέντρο στο σπίτι μου, που φυτρώνει καρδιές. Το λένε Ευτυχία και είναι η μητέρα μου.
“I am a tree that grows hearts” είναι ο αγαπημένος μου στίχος, της αγαπημένης μου καλλιτέχνιδας Bjork, από το λατρεμένο μου Bachelorette.

Ανάποδος άνθρωπος είμαι τελικά, είχε δίκιο η μάνα μου. 1η Δημοτικού έβλεπα το σχολείο πολύ μικρό, δεν είχα φόβο, είχα όμως πάθος. Αισθανόμουνα γίγαντας, σαν την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων που είναι κι αγαπημένο ανάγνωσμα. Μέρα με τη μέρα όλο και μίκραινα. Ώσπου στην 3η Λυκείου είχα γίνει μυρμήγκι και το σχολείο με κατάπινε.

Τσαγκαροδευτέρα λέμε όλοι και ψυχαναγκαζόμαστε. Μα, οι περισσότεροι δεν γνωρίζουμε αυτό: Η τσαγκαροδευτέρα ήταν αργία των τσαγκάριδων μετά την Κυριακή! Τελικά, καλό είναι να γνωρίζει κανείς όλες τις οπτικές γωνίες πρωτού αποφασίσει από ποια θα κοιτάξει.