Monthly Archives : Σεπτέμβριος 2017

[:en]As Konstantinos Vita (composer) says: “Because it’s Saturday night, Saturday night, Saturday night…”[:el]Όπως λέει και ο αγαπημένος Κωνσταντίνος Βήτα “Γιατί είναι Σάββατο βράδυ, Σάββατο βράδυ, Σάββατο βράδυ…”[:]

[:en]Today, along with many other big heroes, I became a petite one. Mission accomplished this Friday too: 660klm driving in 7 hours.
But, it is Friday and everything is fine!!!

 [:el]Σήμερα, μαζί με πολλούς μεγάλους ήρωες, είμαι κι εγώ ένας μικρός. Αποστολή εξετελέσθη λοιπόν και αυτήν την Παρασκευή: 660χλμ οδήγηση σε 7 ώρες, με 4 ώρες ύπνο και 3 ώρες τρέξιμο.
Όμως είναι Παρασκευή και όλα καλά!!![:]

[:en]I once again realized I don’t have an umbrella. Every year the same situation. They either brake or enter into another dimension and disappear. That’s a mystery…
Bollocks, I’ll go buy another one. [:el]Μόλις συνειδητοποίησα ότι πάλι δεν έχω ομπρέλα. Και κάθε χρόνο τα ίδια. Ή που χαλάνε ή που μπαίνουν σε κάποια άλλη διάσταση και εξαφανίζονται. Μυστήριο πράγμα…
Γαμώτο, πάω να αγοράσω άλλη μία.[:]

[:en]I have been carrying a large load for quite some time. I just managed to stabilize it and lift it up a little higher. Luckily, my friends and family help me. A little more and I’ll be able to push it even further. Not that it won’t ground me once it gets heavier again… Does fighting ever end?

“Everydayness” today is 2 months old!

 

 [:el]Είναι τώρα αρκετός καιρός που σηκώνω μεγάλο φορτίο. Μόλις κατάφερα να το σταθεροποιήσω και να το σηκώσω λίγο πιο ψηλά. Ευτυχώς, με βοηθάνε οι δικοί μου. Λίγο ακόμα μου μένει και θα καταφέρω να το σπρώξω ακόμα παραπάνω. Όχι ότι δεν θα με γειώσει, μόλις βαρύνει πάλι… Σταματάει ποτέ ο αγώνας;

Το “Everydayness” σήμερα έκλεισε 2 μήνες![:]

[:en]People come to you for a reason. So Ralph came to me today, with his magic hands and his sparkling eyes, and taught me this: To be aware not to be absent while being present in my own ship, to meet myself sometime – somewhere, to accept immortality and most of all not to become a silly Hollander.[:el]Οι άνθρωποι έρχονται στη ζωή μας για κάποιο λόγο. Ο Ράλφ ήρθε σήμερα σε μένα, με τα μαγικά του χέρια και τα λαμπερά του μάτια και μου έμαθε αυτό: Να έχω το νου μου, να μην λείπω ενώ είμαι παρούσα στο ίδιο μου το “πλοίο”, κάπου – κάποτε να συναντήσω τον εαυτό μου, να αποδεκτώ την αθανασία και πάνω από όλα να μην γίνω ποτέ ένας silly Hollander.[:]

[:en]Today it is grey. I like it though, as it is the first of the plenty grey days that will come, in this corner of the plain. So, our mood has not faded yet.[:el]Σήμερα είναι γκρι. Μ’ αρέσει όμως, γιατί είναι η πρώτη από τις πολλές γκρι μέρες που έχουμε εδώ, σε αυτήν τη γωνιά του κάμπου. Οπότε η διάθεσή μας δεν ξεθώριασε ακόμη.[:]

[:en]We all need to pause sometimes. If that button wasn’t necessary, it wouldn’t have existed. We need to freeze the picture and until we get back, not to miss the scene, the song, the plot. But…. just a minute…. I’ll be back s o o n …..         c   o   m   i   n   g  !….         i   n            a            w     h      i      l       e           -e        e           e[:el]Όλοι κάποιοι φορές θέλουμε να πατήσουμε το pause. Μα, αν δεν ήταν απαραίτητο, δεν θα υπήρχε αυτό το κουμπί. Να παγώσουμε την εικόνα και μέχρι να γυρίσουμε να μην έχει προχωρήσει η σκηνή, να μην χάσουμε το τραγούδι, την εξέλιξη. Αλλά, λίγο, έτσι… μισό λεπτό…. επιστρέφω….               έ ε ε ε ε ρ χ ο μ α ι…..           σ  ε      λ     ί      γ      ο     – ο           ο                  ο[:]

[:en]There are some situations that change every 10 seconds. Developments are staggering, the suspense grows even if you know that there will be a happy end. But will it be? Or the director will change his mind to make an overturning? Cliche, but life is like a movie. And we never know what will happen on the next tone.[:el]Είναι κάποιες καταστάσεις που ανά 10 δευτερόλεπτα αλλάζουν. Οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές, το σασπένς μεγάλο ακόμα κι αν ξέρεις ότι θα υπάρξει χάπι εντ. Θα υπάρξει όμως; Ή ο σκηνοθέτης θα αλλάξει γνώμη για να κάνει την ανατροπή; Κλισεδάκι, αλλά η ζωή είναι σαν ταινία. Και δεν ξέρουμε ποτέ τι θα γίνει στον επόμενο τόνο.[:]

[:en]Today, at work I was a bit down. “I see…” said my friend, colleague, brother, Thanasis who knows me inside out. He opens youtube, hits the play button and says: “I thought I should play Depeche Mode because I see you are in a Depressed Mode.” LOL! I LOVE that person![:el]Σήμερα στη δουλειά ήμουν κάπως… περίεργα. “Κατάλαβα…” μου λέει ο φίλος, συνεργάτης, αδερφός Θανάσης που με ξέρει απ’ έξω κι ανακατωτά. Ανοίγει youtube, πατάει play και μου λέει: “Μωρε, θα βάλω λίγο Depeche Mode γιατί σε βλέπω σε Depressed Mode”. Χα χα χα χα! Τον αγαπώ αυτόν τον άνθρωπο![:]

[:en]The anniversary is when we looked at each other. But I do not remember exactly when was our first day, I guess it always has been… I know you remember everything, I am the goldfish in this relationship. However, the day we celebrated with friends and beloved ones -and a priest- was exactly 9 years ago. Whenever we think about it, we wonder: 9 years? No way! Maximum 2-3 years. Isn`t it fun that it seems so short? Or is it that I am a goldfish?[:el]Επέτειος είναι τότε που κοιταχτήκαμε. Αλλά δεν θυμάμαι ακριβώς πότε ήταν η δική μας πρώτη μέρα, μάλλον από πάντα… Το ξέρω ότι εσύ θυμάσαι τα πάντα, εγώ είμαι το χρυσόψαρο σ’αυτήν εδώ τη σχέση. Πάντως η μέρα που γιορτάσαμε με φίλους κι αγαπημένους ενώπιον παπά ήταν πριν 9 ακριβώς χρόνια. Όποτε το σκεφτόμαστε κοιταζόμαστε σαν να μας φαίνεται περίεργο. 9 χρόνια; Με τίποτα! Άντε 2-3. Ωραία δεν είναι που μας φαίνεται τόσο λίγο; Ή μήπως φταίει που εγώ είμαι χρυσόψαρο;[:]

[:en]Nothing to say, the picture says it all.

 [:el]Nothing to say, the picture says it all.[:]

[:en]Old age is another planet, especially for those who feel young at heart.[:el]Η τρίτη ηλικία είναι ένας άλλος πλανήτης, ειδικά γι’αυτόν που νιώθει νέος στην καρδιά.[:]

[:en]I saw a medusa today in the sea. It was not a simple jellyfish, but a big Medusa.
Curious creatures, they are… But, at least I was lucky enough to go to the sea, late September, on a Monday, with 40 degrees heat! [:el]Είδα μία μέδουσα σήμερα στην θάλασσα. Δεν ήταν μία απλή τσούχτρα, αλλά μία μεγάλη μέδουσα.
Περίεργα πλάσματα κι αυτές… Αλλά δεν λες, πάλι καλά που είδα και θάλασσα μήνα Σεπτέμβριο, μέρα Δευτέρα, με καύσωνα![:]

[:en]The reason I love Athens is probably that I have it in my mind as an old Greek movie.
On my walks in Athens, I am searching little things left from the old days.
It is a big city. Big enough to find remains.[:el]Την Αθήνα την αγαπώ, μάλλον επειδή την έχω στο μυαλό μου σαν παλιά ελληνική ταινία.
Στις βόλτες μου πλεόν στην Αθήνα, ψάχνω να βρω τι έχει μείνει από αυτό.
Είναι μεγάλη πόλη, όλο και κάτι βρίσκεις που έχει ξεμείνει.[:]

[:en]Note: Yes, today’s Everydayness can also be considered a political positioning.

Small-elder hit and make bumps, only for 2 reasons. Either because of our own fault or by someone else`s.
The treatment in the bump is ice, and in the fault, the change.
And not to forget, Everydayness is our graphic diary.[:el]Σημ.: Ναι, το σημερινο Everydayness μπορεί να θεωρηθεί και πολιτική τοποθέτηση.

Μικροί-μεγάλοι χτυπάμε και βγάζουμε καρούμπαλα, για 2 μόνο λόγους. Είτε από δικό μας φταίξιμο, είτε από κάποιου άλλου.
Η θεραπεία στο καρούμπαλο είναι ο πάγος, και στο φταίξιμο, η αλλαγή.
Και για να μην ξεχνιόμαστε, το Everydayness είναι το γραφιστικό μας ημερολόγιο.[:]

[:en] (on the drawing: What`s that -all of a sudden- mess?)
It’s some days that start perfectly and then, all of a sudden and tragically cinematically they become confused. I have this book at my office, it’s called “good fairies and bad fairies. Today I think I was visited by the elf that brings confusion. I have to find his name.[:el]Είναι κάποιες μέρες που ξεκινάνε τέλεια και μετά, εντελώς ξαφνικά και τραγικά κινηματογραφικά όλα μπερδεύονται. Στο γραφείο έχω ένα βιβλίο με καλές και κακές νεράιδες και ξωτικά. Σήμερα νομίζω με επισκέφθηκε το ξωτικό που τα μπερδεύει όλα. Πρέπει να βρω το όνομά του.[:]

[:en]May money rest in peace… It is dead for all of us and alive only for the least minority. Amen.[:el]Θεός σχωρέστα κι αυτά… Πέθαναν για εμάς, είναι για τους πολύ λίγους, πλέον. Αμήν.[:]

[:en]There are people who are like trees. Stable, rooted -granted I would say-, generous. The trees live out and endure all the conditions in all seasons. One would say (from another perspective) that they chose to be self-punished. But, that is their nature.
I have a tree in my house that grows hearts. She is called “Eftichia” (means Felicity) and she is my mother.
“I am a tree that grows hearts” is my favorite verse, of my beloved artist Bjork, from my beloved Bachelorette.[:el]Υπάρχουν άνθρωποι που είναι σαν τα δέντρα. Σταθεροί, ριζωμένοι -δεδομένοι θα έλεγα-, δοτικοί. Τα δέντρα ζουν έξω και υπομένουν όλες τις συνθήκες σε όλες τις εποχές. Θα έλεγε κανείς (από μια άλλη οπτική γωνία) ότι επέλεξαν να αυτο-τιμωρούνται. Μα, έτσι είναι η φύση τους.
Έχω ένα δέντρο στο σπίτι μου, που φυτρώνει καρδιές. Το λένε Ευτυχία και είναι η μητέρα μου.
“I am a tree that grows hearts” είναι ο αγαπημένος μου στίχος, της αγαπημένης μου καλλιτέχνιδας Bjork, από το λατρεμένο μου Bachelorette.[:]

[:en]Finally, I’m a “twisted” person. My mother was right about that. In the 1st Primary school seemed very small, I was not afraid, but I had a passion. I felt like a giant, like Alice in Wonderland, which is a favorite reading. Day after day I was getting smaller. By the 3rd Lyceum, I had become an ant and the school swallowed me.[:el]Ανάποδος άνθρωπος είμαι τελικά, είχε δίκιο η μάνα μου. 1η Δημοτικού έβλεπα το σχολείο πολύ μικρό, δεν είχα φόβο, είχα όμως πάθος. Αισθανόμουνα γίγαντας, σαν την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων που είναι κι αγαπημένο ανάγνωσμα. Μέρα με τη μέρα όλο και μίκραινα. Ώσπου στην 3η Λυκείου είχα γίνει μυρμήγκι και το σχολείο με κατάπινε.[:]

[:en]In Greek, we often call Mondays “Shoemaker-Monday”. We mean that it is a heavy duty day and thus, we feel stressed hearing that word.
But most of us do not know this: The “Shoemaker-Monday” was a holiday of the shoemakers after Sunday! Ultimately, it is good to know all the angles before deciding which way to look.[:el]Τσαγκαροδευτέρα λέμε όλοι και ψυχαναγκαζόμαστε. Μα, οι περισσότεροι δεν γνωρίζουμε αυτό: Η τσαγκαροδευτέρα ήταν αργία των τσαγκάριδων μετά την Κυριακή! Τελικά, καλό είναι να γνωρίζει κανείς όλες τις οπτικές γωνίες πρωτού αποφασίσει από ποια θα κοιτάξει.[:]