Monthly Archives : Οκτωβρίου 2017

“Η χαλαριότητα είναι η μισή αρχοντιά” μου είπε κάποια μέρα ο συνεργάτης μου. Είπα να το φτιάξω και σε πόστιτ, να το κολλήσω παντού, για να μην το ξεχνάω. Ειδικά αυτό το διάστημα.

Σήμερα η μέρα ήταν γεμάτη δουλειά. Μέσα σε όλα αυτά που έκανα ήταν και κάποιες δοκιμές σε χρώματα για να διαλέξω παλέτα. Εν τέλει βγήκε ένα patchwork. Το πιάσατε… patch & δουλειά… Work… (κρυάδα :))

Εδώ στον κάμπο, όταν φυσάει βοριαδάκι και έχει λιακάδα (όπως σήμερα), βλέπω τα ωραιότερα χρώματα του κόσμου. Ο βοριάς μάλλον διώχνει αυτό το πέπλο υγρασίας και η ατμόσφαιρα καθαρίζει τόσο που νομίζεις ότι χθες το βράδυ είχε γενική καθαριότητα. Το χρώμα που κυριαρχεί είναι το πράσινο. Σε όλες τις αποχρώσεις όμως. Θαυμάσια, διαφημιστική Κυριακή!

Βήμα1: Γνώση (Από τη Βικιπαίδεια)
Ο όρος άγχος (ή στρες) προέρχεται από το ρήμα ἄγχω, που στην αρχαία ελληνική γλώσσα σημαίνει σφίγγω ή πνίγω. Το άγχος είναι μια φυσιολογική σωματική και ψυχική αντίδραση σε μια απειλή ή σε μια αίτηση για την αντιμετώπιση απαιτητικών καταστάσεων. Όταν κάποιος άνθρωπος νιώθει στρες το σώμα του είναι σε ένταση και ο εγκέφαλος του πυροδοτείται από πολλαπλές σκέψεις.
Βήμα2: Γνώθι
Εντάξει, έχω περάσει και χειρότερα, αλλά μπορώ να πω ότι κι αυτή εδώ είναι μια περίοδος στρες και αισθάνομαι λίγο σαν κυβιστικό έργο. Θα μπορούσε να με λένε Picatsu.

Πριν αρκετά χρόνια είχα σχεδιάσει αυτό το καινοτόμο προϊόν. Ονομάζεται “Οδοντοντέκερ”. Κάποιος με πρόλαβε και σιγά-σιγά κυκλοφόρησαν οι ηλεκτρικές οδοντόβουρτσες (άκου εκεί, ηλεκτρικές οδοντόβουρτσες… μα καμία φαντασία ποια!). Το σχέδιό μου έμεινε στα αζήτητα επειδή ποτέ κανείς δεν το είδε. Βέβαια, και να το έβλεπε, πάλι στα αζήτητα μπορεί να κατέληγε. Αλλά, ο λόγος που σήμερα παρουσιάζω το “Οδοντοντέκερ” μου, είναι για να μην ξεχνώ ότι καλύτερα κάτι να απορρηφθεί από άλλους παρά από εσένα τον ίδιο, ότι δεν πρέπει να ντρέπεσαι για κάτι που σου αρέσει να κάνεις και ότι αν συνδυάσεις τα δύο παραπάνω, αναπόφευκτα θα επέλθει κάποιου είδους εξέλιξη.

Είναι κάποιοι άνθρωποι που έχουν μια μόνιμη φόρα. Όλοι λίγο-πολύ καμία φορά παίρνουμε φόρα, αλλά δεν είναι το ίδιο. Είναι αυτή η συγκεκριμένη κατηγορία κακομαθημένων (να το πω), θρασέων (να το πω) ή καβαλημένων ανθρωπαρίων που -με μαθηματική ακρίβεια- σε κάνουν να παθαίνεις ΤΑΠΗΡΟΚΡΑΝΙΩΣΗ!!! Ευτυχώς που υπάρχουν κι αυτοί βέβαια και δεν ξεσπάμε στο σπίτι 😉

“Μη, μη βρίζεις εδώ, ακούνε τα παιδιά!” “Μην βρίζεις μπροστά στους πελάτες, δεν είναι σωστό.” “Μα, υπάλληλος είναι τη δουλειά του κάνει, μην τον βρίζεις!” “Μα είναι κατάσταση αυτή, κορίτσι πράγμα πια, να βρίζεις έτσι;”
Ε, να κι εγώ, στα ιερογλυφικά. Κυριλέ.

~ΤΟΞΟΤΗΣ~
Δεν θυμάμαι αν το έχω ξαναπεί, αλλά είμαι τοξότης. Καταλαβαίνετε, λοιπόν, ότι είναι μέχρι να λοκάρω τον στόχο.
Και ναι, κατανοητό, αυτό μπορεί να μην ενδιαφέρει κανέναν σας (εκτός από κάτι τοξότες), όμως βρισκόμαστε εδώ, στο “Everydayness”, το γραφιστικό μου ημερολόγιο.

Το αυγό: Σύμβολο δημιουργίας, υγείας, ευημερίας, αναγέννησης, για τους Εβραίους σύμβολο υπόσχεσης. Όλα καλά μέχρι εδώ και μου ταιριάζουν.
Αλλά, το πως θα λύσω όλα αυτά τα πρακτικά θέματα που οδηγούν στην αναγέννηση, είναι μία σπαζοκεφαλιά.
Ευτυχώς που υπάρχουν και οι ειδικοί.

Σήμερα είναι ο παραμυθάς, που όπως λέει και η αγαπημένη μας παραμυθού Μαρία Κατσανούλη, λέει ψέματα αλλά λέει αλήθεια!
Και ιδίως η τελευταία εβδομάδα του Σεπτεμβρίου για μένα ήταν γεμάτη -τελικά ίσως όχι από σύμπτωση- από μύθους και παραμύθια που ήταν αλήθεια.