Monthly Archives : Αυγούστου 2017

• Γειά σου, είμαι η δουλειά.
• Γειά σου δουλειά, τι κάνεις;
• Τρώω τον αφέντη!

Η αϋπνία χτυπάει κόκκινο κάποιες μέρες. Τότε είναι που το μυαλό φτιάχνει πολλά δέντρα και νομίζεις ότι θα ριζώσει όλος ο κόσμος.
Μόνο ένα βιβλίο, ένα σχέδιο και ένα αεροπλάνο (ή ακόμα καλύτερα πύραυλος) θα με σώσουν.
Για να την κάνω.

Γιατί ουρλιάζει ο σκύλος;
Στην κορυφή του λόφου -εδώ- έχει ηχώ. Είναι λίγο φοβιστικό αυτό. Παλιά λέγανε ότι ουρλιάζει ένας σκύλος όταν διαισθάνεται τον θάνατο.
Τι έγινε ρε παιδιά; Ήρθε η ώρα μας;

Είναι κάποιες ημέρες που ο σκύλος μου λυσσάει στα ουρλιαχτά τη νύχτα.
Μάλλον χρειάζεται την επαφή…?

Το προτζεκτ “Everydayness”, κλείνει ένα μήνα σήμερα και του έκανα ένα δώρο. Μία οπτική ταυτότητα. Δηλαδή έφτιαξα το σήμα του και το λεκτικό. Το πρότζεκτ που έχω αγαπήσει πολύ, με αναγκάζει να δεσμευτώ οπότε αποφάσισα ότι πρέπει να του χαρίσω μια μορφή, έναν χαρακτήρα.
Καθώς πλησιάζει το φθινώπορο, οι ευθύνες πολλαπλασιάζονται, και αυτό απαιτεί αρκετό από το χρόνο μου. Ας δούμε πόσο θα μπορέσω να το κρατήσω, λοιπόν. Ας πάμε για τον δεύτερο μήνα.

Εχθές πίναμε μπύρα και η Αθηνά έτρωγε πατατάκια.
Κάποια στιγμή, λοιπόν, μου λέει δίχνοντάς μου μισό κυματιστό πατατάκι:
Μαμά, κοίτα, φεγγαροτσίπς!
Αυτή τη φαντασία, τη ζηλεύω.

Τα φουντωτά μαλλιά είναι λόγω του οροσκόπου της, λέων.
Τα φουντωτά μυαλά είναι ο Δίδυμος. Μείνε όπως είσαι, φίλη!

Άρα δεν μου μένει τίποτα άλλο, παρά να σηκωθώ αργά! (Έχω και παρκάρισμα στη δουλειά).

Κάποιες ημέρες είναι ποπ. Μουσικές, ταινίες, διάθεση ποπ και πολλές ποπ αναμνήσεις…
Δεν φταίω εγώ, η μάνα μου φταίει που με γέννησε τότε.

Υπάρχουν ημέρες που είναι ρετρό. Κάτι το soundtrack του γραφείου, κάτι που είδες μία ταινία ή που μίλησες με κάποιον για τα παλιά τα χρόνια… Οι ρετρό μέρες, όσο κουραστηκές κι αν είναι μου προσφέρουν μια ανακούφιση στο τέλος.

Χθες επιστρέψαμε στο σπίτι μετά από μία εβδομάδα και ούτε ψωμί δεν είχαμε.
Είπα να φτιάξω, αλλά μάπα το ψωμί….
Έκανα κι εγώ, λοιπόν, την προσφορά μου στη φύση. Το έδωσα στα πουλάκια.

Τη χθεσινή ερώτηση διαδέχεται η σημερινή απάντηση. Πάλι εγώ είμαι, εμείς είμαστε, ίσως μόνο σε ένα ελάχιστα διαφορετικό (θέλω να πιστεύω) πλαίσιο.

Είτε σπάσει η φούσκα, είτε όχι η ερώτηση είναι μία:
“Και μετά, τι μένει;”

Το κενό, τελικά, οδήγησε σε μία κρίση άγχους. Εκείνο το βράδυ βγήκα στη βεράντα μασώντας μία τσίχλα. Έκανα μια φούσκα και το μάτι μου έπιασε τη σκιά της που μεγάλωνε. Είπα, κάποια στιγμή δεν μπορεί… θα σκάσει.

Αυτό το κενό θα κάνει τον κύκλο του κάποια στιγμή. Εντωμεταξύ… Τσίου-τσίου, πλεί-πλέι, τάκα-τάκα εβριντέι.

Στο πλαίσιο του συνεχιζόμενου κενού… Η διάθεση του κοριτσιού.

Υπάρχουν κάτι μέρες όπου δεσπόζει το απόλυτο κενό. Δεν ξέρω για τους άλλους, αλλά εμένα μου είναι απαραίτητο για restart.
Είμαι δεσμευμένη όμως με ένα σχέδιο την ημέρα, οπότε είπα να γεμίσω το κενό.

Είπα να προλάβω κανα-δυό φλαμίγκο πριν γίνουν πασέ…

Αγάααααπη…Μισό λεπτό… Ξεκάνω και επιστρέφω!  :ο :())))

Είναι όταν η όμορφη πραγματικότητά σου, με τα άπειρα κουτάκια της, σε εξαντλεί.
Ευχαριστώ την Εύη Κυριάκου που μου επέτρεψε να διασκευάσω την καταπληκτική φωτογραφία της.
Τεχνική: Σχέδιο βασισμένο στη φωτογραφία, σινική μελάνη, κολάζ, επεξεργασία σε Η/Υ.