Παρατηρούσα ένα τσαμπί σταφύλια (μα πόσο καμμένη είμαι ώρες-ώρες) και έκανα τον παραλληλισμό. Ο καθένας διαφορετικός, άλλος χαρούμενος και πληθωρικός, άλλος μίζερος και απαισιόδοξος, άλλος εντελώς σάπιος και άλλος φευγάτος. Μα όλοι κρεμόμαστε από το ίδιο τσαμπί, ο ένας πάνω στον άλλο, ανομοιογενώς όμοιοι.