Monthly Archives : Ιανουαρίου 2018

Το πρώτο της δόντι βγήκε πριν τα 5. Τώρα, ακόμα πριν τα 5, κουνιούνται άλλα δύο. Μα δεν είναι πολύ νωρίς; Αχ βρε Αθηνά, τι βιάζεσαι έτσι; Θα μεγαλώσεις. Είναι αναπόφευκτο.

Η μέρα σήμερα είναι σαν γλωσσοδέτης. Προσπαθώντας να ξεμπερδέψω τις λέξεις, αυτές μπλέκονται περισσότερο. Μια πάπια μα ποια πάπια, μια πάπια με παπιά. Ξανά… Πιο γρήρορα…

Σαν να το ήξερα χθες. Το πόσταρα πριν μου συμβεί. Και συνέβει. Είναι αρκετές 2 ωρίτσες ύπνου; Όχι. Μάλλον το προκάλεσα. Σίγουρα το προκάλεσα.

Άλλη μια αστική βόλτα στον δροσερό αλλά φωτεινό κάμπο. Μέσα σε όλη αυτή την ταλαίπωρη κατάσταση που βιώνουμε, συνάντησα πολλούς χαρούμενους, φωτεινούς ανθρώπους. Κι αυτό είναι λίγο ανακουφιστικό, αν και προσωρινό. Θυμήθηκα την καθηγήτρια της έκθεσης που έλεγε ότι η ευτυχία είναι μικρές στιγμές που πρέπει να μετράς. Τότε δεν το καταλάβαινα και πολύ, ήμουν ζαμάν φου. Τώρα το κατανοώ.

Τον τελευταίο καιρό εμφανίζονται διάφοροι τύποι, κάθε φορά που ανοίγω το σημειωματάριο για να σχεδιάσω. Δεν ξέρω ποιοι είναι, ούτε τι έχουν να πούν. Αυτός εδώ έχει αγριέψει λίγο. Θα κρατήσω αποστάσεις. Λέω…

Πόσο κρέας ποια να φας; Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά. Του Χρήστου, του Στέφανου, του Βασίλη…
Έχουν μεγαλώσει οι μύες μας από την πρωτεΐνη, τρώμε καμία φακή και πινάμε σε μία ώρα.
Εχθές άνοιξα το ψυγείο, έβγαλα γαλοπούλα με πατάτες να φάω και όλα μύριζαν κρεατίλα. Μπλιαχ.
Και τα ραδίκια που κατέληξα έμοιαζαν χαβιάρι.